منشاء نژادی، قدامت تاریخی و وجه تسمیه اَزرَه ها: بخش پنجم


بخش پنجم

خوشبختانه آثار بجا مانده از تمدنهای باستانی در افغانستان کنونی تا اندازه ای به تائید این نظریه کمک کرده است . آثاري به دست آمده از غار قره كمر در ايبك مرکز ولایت سمنگان‌، هزار سم سمنگان، آق كپرگ در مزار شریف‌، غار چهل ستون در مرکز بامیان، دشت ناور غزني و… ثابت کرده است که هزاران سال قبل از هجوم آریائی ها درین سرزمین، انسانهای بومی در این مناطق زندگی میکرده و مدنیت اولیه بشری را پایه گذاری کرده اند . موجودیت این آثار باستانی ثابت میسازد که قبل از ظهور آریائی ها و مهاجرت ایشان به ایران، افغانستان و هندوستان، درین مناطق انسانهای بومی از نژاد ترک که خالق مدنیت های شگفتی در حوزه های محل زیست شان بودند، میزیستند . بنا بگفته جناب احمد علی کهزاد مورخ و باستان شناس مشهور کشور :«این نتیجه روشن است که قبل از ظهور آریاها و مهاجرت ایشان از آریانا به هندوستان، چه در حوزهً هیرمند، چه در حوزهً سند، چه در حوزهً گنگا و چه در حوزهً آمو دریا یک مدنیت دامنه داری وجود داشت که در اساسات کلی ساخت منازل، ساخت ظروف گلی، ساخت هیکل های ارباب انواع و حیوانات و غیره از هم مغایرت نداشت»{28}.

در سال ۱۹۵۴میلادی آقای كارلتن ‌كوون آمریكایی، جهت پیدا کردن ردپای انسانهای اولیه و نشانه های از تمدن های باستانی درین کشور به كاوش‌ های علمی در منطقه «قره‌كمر» واقع هشت كیلومتری شمال سمنگان پرداخت .  که از آنجا تعداد زیادی افزار سنگی و استخوانی را از قبیل سنگ چقماق، وسایلی ساخته شده از استخوان حیوانات، ذغال و خاکستر بدست آورد . آثاری که در اثر حفاری از منطقه ایبک سمنگان از غار «قره کمر» بدست آمده است، نشانه تمدن انسانی حتی قبل از سومری ها است که به دوره قدیم حجر متعلق بوده که طبق تقسیم بندی باستان شناسان، دوره پارینه سنگی به بیست تا چهل هزار سال قبل از میلاد مسیح برمیگردد . این بدین معنی است که در آن دوره قدیم سنگ، قسمت های شمال هندوکش، محل زیست انسانهای بوده که در دوره حجر زیست داشته اند . طبق تحقیقات باستان شناسان، سایت های باستانی مختلف از عصر پارینه سنگی در حوزه تمدنی آمو دریا و سند کشف شده که من بصورت نمونه تعدادی از ان سایت ها را ذیلا نام میبرم :

«کارا اوتو، لاخوتی، کول بولاک در تاجیکستان – پارینه سنگی تحتانی

دره سوات در پاکستان – پارینه سنگی تحتانی

اولالینکا، جبال یارخ در مغولستان – پارینه سنگی تحتانی

پناهگاه سنگی بهیمتکا در هند – پارینه سنگی میانی

دره کور در افغانستان – پارینه سنگی میانی

غار تشیک تاش، غار امیر تمیر، غار اُگزی کیچیک در تاجیکستان – پارینه سنگی میانی

اوتسونمانیت در مغولستان – پارینه سنگی میانی

آق کوپروک در افغانستان – پارینه سنگی فوقانی

غار خویست تسنگر آگوی در مغولستان – پارینه سنگی فوقانی»{29}

بعدا ابزارسازی بشر در دوره میانه سنگی پیشرفت قابل محسوسی کرده شامل تله، تير و کمان، تور و قلاب و نیزه میگردد . تا آنکه این انسانها بمرور زمان از نگاه فکری تکامل یافته و باالتبع تغیراتی در شرایط و چگونگی زیست شان بوجود آورده و داخل عصر نوسنگی و بعدا کشاورزی شده اند .

در سال 1956 حفاری دیگری توسط داکتر لوئی دوبری محقق و باستان شناس مشهور امریکائی در منطقه «آق کپرک» مزار شریف صورت گرفت که از آنجا آثاری با ارزشی قدیمی متعلق به دور جدید سنگ (نه هزار سال قبل از میلاد) از قبیل آئینه برنجی، انگشتر با نگین های لاجوردی، قیزه اسپ و… بدست آمده است که این خود نشانی از جای پای تمدنهای اولیه بشری است که خالق آن مردمان ترک بوده اند و به همین لحاظ تا هنوز این مناطق نامهای ترکی خود را حفظ کرده است . باید خاطر نشان ساخت که عصر «نوسنگي» يك مرحله پیشرفته ای در زندگی انسان بدوی به حساب آمده و منجر به انقلاب و تحولی در سير حيات آدميان آن عصر گردیده است . در اين دوره (عصر نوسنگی) در فاصله زماني  7000 تا 9000 سال پيش از ميلاد مسیح انسان های این ساحه در روند تكامل، گامهاي بزرگي برداشته و به پيشرفت ‌هاي بسياري در زمينه‌ هاي فرهنگي،‌ اقتصادي و اجتماعي نائل شده اند . در طی این دوره، بشر به کشفیات مهمی نایل آمد. انسان این دوره، با کشف کشاورزی و کشت گندم و جو و اهلی کردن حیوانات و پرورش گاو و گوسفند، به زندگی ده نشینی پرداخته و در نتیجه دهکده ها بوجود آمده و زندگی جمعی شکل نوینی بخود اختیار کرد . انسانها شیوه صیقل زدن سنگ ها، طرز ساختن ظروف سفالی، شیوه بافندگی پارچه را بمرور زمان کشف و آموختند . طبعا اسکان در دهکده ها، شیوه ی زندگی انسان های عصر نوسنگی را به کلی دیگرگون کرد. اسکان در دهکده ها باعث شد که بشر بتواند مازاد بر احتیاجش، غذا تولید کرده و از اوقات فراغتش به کسب مهارت های جدید برای رفع مایحتاج زندگی اش نائل گردند . چنانچه موجودیت ستوپه بزرگ در سمنگان شاهد روشن بر موجودیت انسانهای پیشرفته و متمدن آن زمان است . باستان شناسانى که از آبده تخت رستم ديدن نموده اند به اين باور اند که اين آثار اگرچه مربوط به دوران بودايى ها بوده اما قدامت تاريخى حدود ٢٥٠٠ ساله قبل از میلاد دارد . که يكي از معابد بسيار مهم باختر قديم و از جمله شاهکار معماري عصر بودائي در أفغانستان قديم است .

در شمال هندوکش با افزايش جمعيت انساني، بشر از عصر جمع‌آوري غذا يا (شكار) وارد مرحله توليد غذا يا (كشاورزي) شده و برای ادامه حیات شان نسل ‌هايي از حيوانات را اهلي كرده و گونه های از گياهان را کشت نموده و به خدمت گرفته اند . این انسانهای بومی این سرزمین بعد از آنکه وارد مرحله زراعت و دامداری گردیدند شروع  به ساختن قریه ها و دهکده ها کرده و آ ثار چندین دهکده بسیار قدیمی که در نقاط مختلف کشور کشف شده است دال بر این نظریه میباشند . برای تثبیت این نظریه در انسیکلوپدیا آمریکانا 1982 آمده است که «دامنه های شمالی کوههای هندوکش که رو به سوی ترکمنستان دارد، بعنوان یکی از نخستین محل زیست انسان هایی که به کار کشاورزی اشتغال داشته اند پذیرفته شده است»{30}.باستانشناسان شوروي نیز به اين باور اند كه گندم در ۱۶ تا ۴ هزار سال پیش از میلاد، در كناره ‌هاي دریای آمو در شمال کوه هندوکش کشت می شده است و بعدا دانش و روش کشت گندم از آن جا به منديگگ رفته است . در حدود 2500 تا 2250 پیش از میلاد در روستای منديگك، یک شهر باستانی با دو بارو گرداگرد آن كه باروي بيروني چهارگوش با محيطي در حدود يك كيلومتر بوده که در وسط اين بارو ها كاخي با ديواري آجري كه فقط 35 متر آن باقی مانده، کشف گردید که این کاخ با ستونها و نقشهاي برجسته تزئین گردیده است. نمونه از سفالهاي گوي مانند بانقش يک چارپاي شاخدار باچشماني گرد و درشت که از مخروبه مندیگک بدست آمده است را در عکس پائین که در موزیم کابل قرار دارد، مشاهده مینمائید.

Tarayıcınız bu resmin gösterilmesini desteklemiyor olabilir.

در اين دوره، صنعت سفالگري و هنر معماري بوجود آمده و آدميان عصر نوسنگی دركنار چشمه‌ ها و امتداد رودخانه ‌ها و مناطق امن، خانه های گلی با پوشش چوب و حصیر برای شان ساخته و  دهكده‌هاي اوليه را بوجود آورده و با استقرار درین دهکده ها زمینه آغاز مرحله شهر نشینی را فراهم ساختند .

هم زمان 9000 سال قبل از میلاد مسیح که در قسمت شمال هندوکش جای پای تمدن اولیه بشری آنهم چنان پیشرفته به مشاهده میرسد که شامل کشاورزی و کشت انواع گندم بوده و مس و طلا و برنز را مورد استفاده قرار داده است در جنوب هندوکش نیز مردمانی متاثر ازین تمدن زندگی میکرده اند . به همین دلیل پروفیسر «اسکو پرپولا» Asko Parpola معتقد است که  وحدت و همگرایی هر دو سوی کوه های «هندو کش» راه را برای تبادله فرهنگی گسترده در هر دو سو باز کرده است . به همین دلیل باستان شناسان در اثر کاوشهای باستانی از مغاره چهل ستون در مرکز بامیان بعضی آلات و ابزار سنگی و استخوانی بدست آورده که پیدایش این قبیل آثار بیانگر آن است که این دوره متعلق به عصر پارینه سنگی بوده و انسانهای آن زمان از آلات و ادوات یاد شده برای شکار و دفاع از خویش استفاده میکردند . با توجه به ارتباط مردمان حوزه تمدنی شمال و جنوب هندوکش، در بخشی از تحقیقات دانشمند شوروی سابق آقای يو. و. کانکوفسکی که در دشت ناور غزنی صورت گرفته آمده است که :»افغانستان يک کشور باستانی است . اگرچه تاريخ دقيق نخستين اسکان انسان در اين سرزمين تا کنون تعيين نگرديده است، اما تحقيقات و تحليل ‌های باستان ‌شناسان بر پاية آلات و ابزار بدست آمده از دشت ناور ولايت غزنی نشان می‌دهد که حداقل در حدود 100- 200 هزار سال قبل در سرزمين امروزی افغانستان، انسان‌هايی که به شکار مشغول بودند، زندگی داشتند»{31}. اما درینجا باید متذکر شوم که اگر تاکنون در هزارستان، کاوشهای باستان شناسی صورت نپذیرفته عوامل زیادی درین قضیه دخیل بوده است اما این بدین معنی نیست که در هزارستان سایت های باستانی و نشانه های از انسانها و تمدن های قدیم موجود نباشد . من از کتاب پژوهشی در تاریخ هزاره ها از صص 196- 198 بصورت اختصار چند منطقه هزارستان را نام میبرم که آثار مخروبه های قدیمی در آن جا ها وجود دارد که اگر مورد کاوش باستان شناسان قرار گیرد بسیاری از ابهامات موجود، روشن خواهد گردید.

1- منطقه نوبزک در دشت کرمان لعل، مخروبه ای باستانی با خشت های بزرگ .

2- شهرک ، در دامنه کوه بابا از مربوطات ولسوالی حصه اول بهسود.

3- شار خوات، که مملو از آثار باستانی و تاریخی است .

4- تَی حصار، در کجاب از مربوطات ولسوالی حصه اول بهسود

5- شیرقلا، در اجرستان به مساحت حدودا نود هزار متر مربع .

6- تپه های رَشَک و خاک بتک، در منطقه آق زات ولسوالی پنجاب .

7 – قلعه دره جودان، در منطقه نَیَک ولسوالی یکاولنگ .

8- چهل برجه، در منطقه نَیَک ولسوالی یکاولنگ .

9- تپه کرگس کورگه، در 20 مایلی شرق مرکز دایکندی .

10 – غار باستانی تگاو غار، در منطقه دایزنگی .

و…

این مناطق نمونه های کوچکی است از اثار بجا مانده باستانی در مناطق هزارستان که اگر مورد کاوشهای علمی باستان شناسان قرارگیرد نه تنها بخش عمده ای از تاریخ هزاره ها بل زوایای تاریک تاریخ کشور مان افغانستان نیز روشن خواهد شد. چنانچه كاوش ‌هاي که در سال 1951م در مندیگک واقع در پنجاه و پنج کیلومتری شمال قندهار صورت گرفت، ثابت ساخت که قبل از هجوم اریائی ها، مردمان این منطقه از سه هزار سال پیش از میلاد، ده‌نشین بوده و خانه هایي از خشت و گِل می‌ساختند و به زراعت و دامداری نيز آشنا بودند که جزء ساکنان بومی افغانستان امروزی بوده اند . استاد کاظم یزدانی نیز مانند بسیاری از مورخین معتقد است که اجداد اولیه هزاره های امروزی از مردمان بومی افغانستان بوده اند که قبل از مهاجرت آریائی ها درین کشور، میزیستند وی در قسمتی از مصاحبه اش در رابطه با بومی بودن و ترک بودن هزاره ها چنین استدلال کرده است : « چند تن از مورخین  جمهوری ترکیه  موفق شده اند، تعداد  قابل توجهی  از واژه های سومری را با واژه های  ترکی – مغولی تطبیق دهند. از جمله  پروفیسر دکتر عثمان ندیم تونا  در کتاب » روابط تاریخی زبان های سومری و ترکی»بیشتر از دو صد  واژه  سومری را با زبان  ترکی مطابقت داده است. همچنین پروفیسور  محمد تقی زهستانی در کتاب «تاریخ دیرین ترکان «حدود 30 واژه سومری را با واژه های ترکی مطابقت داده است . کار این دو تن محقق گران مایه، اینجانب را وادار ساخت که من نیز به  سهم خویش  درباره زبان سومری  اطلاعاتی به دست آورم و یک فرهنگنامه مختصری از واژه های سومری و ایلامی برای خود ترتیب دادم، در نتیجه  واژه های زیادی از زبان ترکی – مغولی را شناسایی کرده ام  که با زبانهای  بین النهرین  قدیم  و کلا با زبان اقوام قبل از آریا مطابقت  دارد. برای من مسلم شده است که اقوام  سومری، ایلامی، کاسیان، هوریان، ارار تومیی ها ، میتانی ها و تمام  ساکنین  ماقبل آریا  که در بخشهایی از عراق کنونی و مناطق جنوب غربی ایران زندگی می کردند، با زبانی سخن می گفتند که آن زبان امروز به نام زبان ترکی – مغولی  و یا زبان اورال – التایی  یاد می شود . نتیجه ای که از این تحقیق  به دست می آید  این است که وقتی اقوام سومری – ایلامی که در غرب فلات ایران سکونت داشتند، هویت ترکی – مغولی داشته اند، پس احتمال قریب به یقین آن است که ساکنان مناطق شرقی ایران و همچنین ساکنان افغانستان کنونی و ساکنان موهنجو دارو و هاراپا نیز از حیث نژاد و هویت، اصالت ترکی– مغولی داشته اند»{32}. این نظریه استاد یزدانی را نظریه آقای روث وایت هاوس به حقیقت نزدیک می سازد که «شواهد تاریخی فراوانی وجود دارد که افغانستان قبل از آریا، مسکن اقوام ترک- مغول بوده است «{33}. هنری کارلوس یکی از مورخین غربی مینویسد که حتی: » ساکنین مسیر رود سند (موهنجودارو و هاراپا) از نژاد های مختلف از جمله نژاد مغولی بوده اند»{34}. در کتاب تاریخ جامع ادیان از آغاز تا امروز نوشته است که «قبل از آریا در شمال شرقی هند قبایلی از نژاد مغول زندگی میکردند»{35}. به همین لحاظ «واژه های دراویدی در زبان های اورال آلتائی (ترکی-مغولی) و حتی آثار آن در زبان فنلاندی دیده میشود»{36}. گیرشمن، مورخ فرانسوی در کتاب خود «ایران از آغاز تا اسلام »، در مورد منشأ تمدن اقوام التصاقی چنین می نویسد : «به نظر می رسد که فرهنگ مذکور » آسیانیک » از نواحی مجاور سیحون و جیحون از دشت های ترکستان روس یا شاید از نواحی دورتر، قلب آسیای مرکزی {افغانستان} آمده باشند».

ادامه دارد

عباس دلجو

abbasdeljo@yahoo.com.au

28- افغانستان و هند در روشنی تحقیقات باستان شناسی، احمد علی کهزاد،منبع بنیاد فرهنگی کهزاد، اصل نسخه مورخ 12 قوس 1342

29- http://iran-archaeology.persianblog.ir/post/11

30- https://www.sharemation.com/Araz44/turkman.-sumer.htm?uniq=-yoeq84

31- يو. و. کانکوفسکی، تاريخ افغانستان، مسکو – ۱٩٨٢، ص ٢

32- مصاحبه با استاد حاجی کاظم یزدانی مورخ مشهور افغانستان

http://kelkin-mag.blogfa.com/page/mag17.aspx

33- نخستین شهر ها، روث وایت هاوس، ترجمه مهدی سحابی، ص 154 تهران 1369

34- تاریخ تمدن، جلد اول، ص 50 . ترجمه عبدالحسین آذرنگ، تهران 1366

35- تاریخ جامع ادیان از آغاز تا امروز.  چاپ سوم صص 90 – 91 ترجمه علی اصغر حکمت، تهران 1354

36- موسوي، سيد عسكر، هزاره هاي افغانستان، ص 67

2 پاسخ

  1. هیچ افقانستان و هیچ چیزی به نام تاریخ افقانستان وجود ندارد زیرا افقانستان همان ایران است و آنها نیز ایرانی هستند و باید گفت تاریخ ایران و نژاد آریایی . و مردم ایران چه پیش از آریایی ها و چه پس از آنها هرگز ترک نبوده اند . در تمام طول تاریخ افقانستان جزو ایران بوده و نامی به نام افقانستان وجود نداشته و آنجا هم ایران بوده تا حدود صد سال پیش که با دسیسه های استعمارگر کثیف یعنی انگلستان و با وجود مخالفت مردم ، از ایران جدا شد

  2. جاوید ایران

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: